Διακοπές: διασκέδαση ή ανάγκη;

Διακοπές: διασκέδαση ή ανάγκη;

Από τη στιγμή που συνειδητοποίησα ότι έχει μπει ο Ιούλιος, σας λέω αλήθεια δεν υπάρχει ούτε μια μέρα που να μην μου πει κάποιος φίλος μου ή κάποιος άσχετος που απλά έτυχε να μιλήσουμε ότι δεν αντέχει αλλό και θέλει να πάει διακοπές! Ατάκες τύπου «δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω μέχρι το Σάββατο που ξεκινάει η άδειά μου» και ένα απλανές βλέμμα που κοιτάει αλλά δε βλέπει είναι πλέον μια συνηθισμένη κατάσταση, μη αντιμετωπίσημη παρά μόνο με λίγα παρηγορητικά λόγια όπως «Έλα μην κάνεις έτσι, λίγες μέρες έμειναν ακόμα» ή απλά με μια αγκαλιά…

I love my job, αγαπώ τη δουλειά μου αλλά χρειάζομαι διακοπές! Εργασιακή εξουθένωση, άγχος και ανάγκη διακοπών.

Είναι που το συζητάμε όλη μέρα; Είναι που ο χειμώνας ήταν δύσκολος και ατελείωτος; Είναι που κάνει ζέστη και το μόνο που ονειρευόμαστε είναι η θάλασσα; Εγώ λέω ότι απλά είναι το ένστικτο επιβίωσης! Και όντως είναι, αν σκεφτείς ότι ακόμα και αν σου αρέσει η δουλειά σου, πάντα περιμένεις την άδεια έστω και αν δεν έχεις χρήματα για κάτι τρομέρο. Αυτό συμβαίνει γιατί οι μέρες αυτές σε βγάζουν από τη ρουτίνα σου και σου επιτρέπουν να κάνεις ό,τι θέλεις. Να καθαρίσεις το μυαλό σου, να πάρεις μια ανάσα για να συνεχίσεις. Ειδικά στις μέρες μας που οι ρυθμοί της εργασίας είναι σχεδόν πάντα εξαντλητικοί, αγχογόνοι και εντατικοί, είναι επιτακτική η ανάγκη διακοπών.

vacation mood, relax, διακοπές

Θέλω να σας παραθέσω τα αποτελέσματα μιας έρευνας των Westman & Etzion (2001) που μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση όχι γιατί δεν ήταν αναμενόμενα, αλλά το αντίθετο, γιατί επιβεβαίωσαν στο έπακρο αυτό που όλοι ξέρουμε αλλά δεν κάνουμε, ή όταν το κάνουμε πολύ συχνά έχουμε τύψεις και άγχος ότι «παρατάμε» τη δουλειά μας και αυτό θα έχει για τη ζωή μας αρνητικές συνέπειες. Διεξήχθη λοιπόν έρευνα σε εργαστάσιακή μονάδα στο Τελ Αβιβ με σκοπό να ανακαλύψει το συσχετισμό της επίδρασης των διακοπών (πριν και μετά), με ψυχολογικούς παράγοντες όπως η εργασιακή εξουθένωση (το γνωστό burn out syndrome), το άγχος και την απουσία από τη δουλειά που δεν οφείλεται σε λόγους υγείας. Στην έρευνα συμμετείχαν 87 άτομα (53 άντρες & 34 γυναίκες) με μέσο όρο ηλικίας 41 έτη και “παλαιότητα” στη δουλειά 13 χρόνια (μέσος όρος). Πάνω από το 64% του δείγματος είχε λυκειακή τουλάχιστον εκπαίδευση και το 27% ακαδημαϊκή μόρφωση. Δόθηκαν λοιπόν στο δείγμα ερωτηματολόγια που μετρούσαν το άγχος, την εργασιακή εξουθένωση και την απουσία από τη δουλειά,  3 φορές. Η πρώτη ήταν δέκα μέρες πριν τις διακοπές, η δεύτερη τρεις μέρες μετά την επιστροφή στη δουλειά και η τρίτη 4 εβδομάδες μετά την επιστροφή στη δουλειά.  Τα αποτελέσματα λοιπόν αρκετά ξεκάθαρα έδειξαν ότι :

  • Οι διακοπές ανακουφίζουν και μειώνουν την ψυχολογική και συμπεριφορική ένταση που προκαλείται από το άγχος της δουλειάς. Τα διαστήματα που χορηγήθηκαν τα ερωτηματολόγια φυσικά δεν ήταν τυχαία, και τα επίπεδα έντασης και άγχους είναι φανερά πολύ πιο χαμηλά τη δεύτερη φορά που συμπληρώθηκαν, δηλαδή τρεις μέρες μετά την επιστροφή από τις διακοπές.
  • Από τα πιο σημαντικά ευρήματα της έρευνας ήταν αυτό που σχετιζόταν με την απουσία από τη δουλειά η οποία δεν οφείλεται σε λόγους υγείας (γνωστή και ως κοπάνα). Η θεωρία λέει πως όταν πιεζόμαστε ή ζούμε κάτω από χρόνιο εργασιακό άγχος τότε ο οργανισμός μας υποσυνείδητα (ή ενσυνείδητα) προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από την πηγή που του προκαλεί το άγχος, με αποτέλεσμα να ζητάμε άδεια για μια μέρα χωρίς όμως αυτό να οφείλεται σε προφανείς λόγους υγείας. Φυσικά κάτι τέτοιο-αν και είναι αναγκαίο για να επιβιώσουμε- δεν οφελεί ούτε την εταιρεία που δουλεύουμε ούτε και εμάς σε οικονομικό και συναδελφικό επίπεδο.
  • Μετρώντας το άγχος και τη εργασιακή εξουθένωση τρεις φορές τα αποτελέσματα δείχνουν ότι οι διακοπές έχουν μια απότομη, θετική επιρροή η οποία εξασθενεί σταδιακά. Με την τρίτη και τελευταία μέτρηση η οποία είναι ένα μήνα σχεδόν μετά τις διακοπές βλέπουμε τα τόσο θετικά αποτελέσματα της δεύτερης μέτρησης να έχουν σχεδόν εξαφανιστεί. Μόνο η απουσία απο τη δουλειά που δεν οφείλεται σε λόγους υγείας, συνεχίζει και είναι σε πολύ χαμηλά επίπεδα.
  • Πρέπει επίσης να αναφέρουμε ότι η εργασιακή ψυχολογία θεωρεί την άδεια για διακοπές ως μια τεχνική διαχείρησης του άγχους και ως ένα τρόπο πρόληψης και παρέμβασης όσον αφορά την πίεση και την ένταση που δημιουργείται αναπόφευκτα στους εργαζομένους.

Stress, burnout, εργασιακή εξουθένωση, ανάγκη διακοπών

Φυσικά δεν μπορούμε να πηγαίνουμε διακοπές συνέχεια δυστυχώς, οπότε πρέπει να προσπαθήσουμε να βρούμε κάποια «κόλπα» ώστε να αποσυμφορίζουμε τον εαυτό μας όσο είναι εφικτό από την καθημερινή εργασιακή πίεση. Ένα λοιπόν λίγο πιο ευέλικτο ωράριο, με περιθώριο μικρής απουσίας στη διάρκεια του 8ωρού (στην καλύτερη περίπτωση), η δυνατότητα να πας λίγο αργότερα ή να φύγεις λίγο νωρίτερα κάποιες φορές, ή ακόμα και το να κάνεις κάποια μικρά διαλλείματα θα ήταν μια πολύ καλή λύση που θα μπορούσε να σε βοηθήσει να αντιμετωπίσεις τη μέρα σου. Δεν είναι βέβαια όλοι τόσο τυχεροί ώστε να έχουν τη δυνατότητα για κάτι τέτοιο, αλλά όσοι μπορείτε, να το κάνετε. Είναι κάτι που θα ωφελήσει την επιχείρηση που δουλεύετε γιατί θα είστε πιο ικανοποιημένοι και προφανώς πιο αποδοτικοί και όλοι γνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ζημιογόνο από έναν υπάλληλο που βρίσκεται στα πρόθυρα της εξάντλησης.

Εργασιακή εξουθένωση και άγχος, ανάγκη διακοπών. Εξάντληση και πίεση στο περιβάλλον εργασίας. Τρόποι αντιμετώπισης

Διακοπές λοιπόν και είτε έχετε πολλά λεφτά, είτε λίγα, είτε είστε με παρέα ή και μόνοι σας, φροντίστε να τις απολάυσετε, γεμίστε το χρόνο σας ποιοτικά και δημιουργικά και μην ξεχνάτε ότι πάντα θα υπάρχει ένα πανέμορφο μέρος που μπορείτε να επισκέπτεστε όποτε θέλετε και δεν μπορεί να σας το στερήσει κανείς. Βρίσκεται μέσα σας, μην το χαρίσετε σε κανέναν!!

διακοπές, θάλασσα, χαλάρωση

 

 

3+1 τύποι καλεσμένων που θα συναντήσεις σε γάμο!

3+1 τύποι καλεσμένων που θα συναντήσεις σε γάμο!

Πρωτού μοιράσουμε τη γνώση μας μέσα από αυτό το post, το repanaki θέλει να ευχαριστήσει από τα βάθη του βλαστού του τις Άθλιες Κόρες που μας φιλοξένησαν στο ιερό blog τους! Με τόσο ξεχωριστά post πως να αντισταθούμε και να μην τις αγαπάμε?!

Όμως τώρα πίσω στα δικά μας… Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε ξεκίνησαν όλα. Είναι τόσο θολά στο μυαλό μου…

Πρέπει να ήταν πριν περίπου 5 χρόνια όταν το πρώτο προσκλητήριο γάμου από το φιλικό και ευρύτερο περιβάλλον μου, έφτασε στα χέρια μου. Αρχικά η χαρά μου ήταν μεγάλη διότι, δεν είχα καλύτερο από το να ντύνομαι και να στολίζομαι με σκοπό τις κοινωνικές συνευρέσεις. Όμως όχι πια. Μέσα σ ’αυτήν την πενταετία στοιχεία της προσωπικότητάς μου έχουν αλλοιωθεί και ανάμεικτα συναισθήματα τρόμου και απόγνωσης με κυριεύουν κάθε φορά που η άνοιξη πλησιάζει και ξέρω καλά τι θα ακολουθήσει μέχρι το τέλος του φθινοπώρου. Οι εμπειρίες μου όμως αυτές εκτός από το να με εξελίξουν (αρνητικά) ως άνθρωπο, μου πρόσφεραν παράλληλα και το δώρο της γνώσης. Τη δυνατότητα δηλαδή να ξέρω τι ακριβώς θα γίνει και ποιους ανθρώπους θα συναντήσω σε ΚΑΘΕ γάμο ή γαμοβάφτιση. Ας δούμε λοιπόν 4 τύπους που ακόμη και ένας ερασιτέχνης με λιγότερη πείρα στην πλάτη του θα αναγνώριζε εύκολα.

 

  1. Ο γυπαετός

Αγαπημένη κατηγορία αντρών που μόλις λαμβάνουν προσκλητήριο γάμου τρίβουν τα χέρια τους από ευχαρίστηση. Ετοιμάζονται επιμελώς και σκάνε μύτη στην εκκλησία άνετοι και ωραίοι, πηγαίνοντας σε μια άκρη όπου έχουν τέλεια οπτική επαφή και μπορούν να παρατηρήσουν όλους τους καλεσμένους. Είναι συνήθως συνοδευόμενοι από έτερο αρπακτικό κολλητό αβαντάροντας ο ένας τον άλλο. Δουλεύουν ξεχωριστά όμως. Σταμπάρουν λοιπόν και κατηγοριοποιούν ήδη από την εκκλησία όλο το θηλυκό πληθυσμό του γάμου, με σκοπό να προσεγγίσουν στο γλέντι αυτές που ξεχώρισαν και ως επί το πλείστον είναι ασυνόδευτες. Έτσι λοιπόν αν είσαι μόνη ελεύθερη κοπέλα σίγουρα θα έχεις συναντήσει το είδος αυτό, που θα έρθει ξαφνικά και θα χορέψει δίπλα σου ακόμα και το «Νυφιάτικο» κοιτώντας σε με νόημα, θα πέσεις πάνω του βγαίνοντας από την τουαλέτα οπού αυτός ήδη θα πλένει τα χέρια του, θα τον δεις να σηκώνει το ποτήρι του όταν πας να τσουγκρίσεις με τη νύφη και θα είναι εκεί όταν πας να σηκωθείς να φύγεις για να σε ρωτήσει γιατί φεύγεις τόσο νωρίς και αν θες να συνεχίσεις με αυτόν και την παρέα για κανένα ποτάκι (η παρέα δε θα έρθει ποτέ-νόμος). Μην τρομάξεις. Είναι η δουλειά του.

 

  1. Η γυπαετός

Δεν υπάρχουν πολλά να πούμε για τη κατηγορία αυτή. Συνήθως φίλη της νύφης, εξαιρετικά ελαφριά ντυμένη. Γνωρίζει τη δύναμή της και θα τη βρεις πιθανόν να μοιράζει μπομπονιέρες, μπροστά μπροστά στο χορό και σε κεντρικό σημείο να πίνει το κρασί της. Γαλουχημένη με αξίες τύπου «στους γάμους γίνονται τα καλύτερα κονέ» θα σκανάρει ό,τι κινείται γύρω της και ο ΟΠΑΠ το δίνει 1,02 να καταλήξει για ποτό με τον γυπαετό. Ή έστω φίλοι στο facebook.

 

  1. Το παιδί σκλάβος, είλωτας

Είναι το παιδί που πιθανόν κανένας από το ζευγάρι δε γνωρίζει. Η ηλικία του κυμαίνεται από 7 έως 11 ετών, δεν έχει φύλο και είναι συνήθως το παιδί μιας φίλης της μαμάς της νύφης ή του γαμπρού. Θα το συναντήσεις ήδη από το προγλέντι που έκανε η νύφη στην αυλή του σπιτιού της, να μοιράζει φρουτοσαλάτα σε κάθε τραπέζι, να φέρνει καρέκλα για να ανέβει η κουμπάρα να χορέψει και να πηγαίνει τα κρέατα στον πατέρα-ψήστη για να τα βάλει στη σχάρα. Θα το δεις στην εκκλησία να μοιράζει ρύζι και μετά να βγαίνει τρέχοντας στο σταντ με το στολισμό για να κουβαλήσει και να μοιράσει μπουκαλάκια με νερό στους καλεσμένους και μετά φυσικά στο γλέντι να διώχνει τα άλλα μικρότερα παιδάκια από την πίστα για να χορέψει το ζευγάρι. Δεν τον ξέρει κανείς όμως είναι ένας γνήσιος στρατιώτης, ένας αφανής ήρωας. Δουλεύει μόνος του και θα ανταμειφθεί στο τέλος της βραδιάς τρώγοντας όση τούρτα περισσέψει ή κάνοντας βουτιά στο σιντριβάνι σοκολάτας.

Παιδί σε γάμο, ρόλος

 

  1. Ο κοιλιόδουλος θείος

Είναι ο μεσήλικας θείος που όλοι έχουμε και περιμένει να αδράξει μια τέτοια ευκαιρία ώστε να φάει δίχως αύριο. Οι εξετάσεις του έχουν βγει σε κακό χάλι και η θεία δεν του επιτρέπει να φάει τίποτα. Οπότε ο γλυκούλης περιμένει το γάμο του ανιψιού για να καλύψει τα κενά του τελευταίου μήνα. Θα τον δεις και στο προγλέντι πάνω από την ψησταριά, αλλά και στο σπίτι πριν το γάμο να τρώει κρυφά τους μπεζέδες και τα διακοσμητικά μπισκότα γαμπρός-νύφη. Στο γλέντι θα δώσει όλο του το είναι καθώς δεν ξέρει πότε θα του ξαναδοθεί η ευκαιρία για όργιο φαγητού και δε θα σταματήσει μέχρι τις πρώτες μεταμεσονύκτιες ώρες όπου θα του ανακοινώσει η θεία ότι πρέπει να φύγουν. Ενδιάμεσα φυσικά θα του έχουν γίνει παρατηρήσεις ώστε να αφήσει κάτω το πιρούνι, και θα το κάνει για λίγο, μόνο για να κάνει κάποια πρόποση στο μικρόφωνο συνοδευόμενη από κάποιο καθόλου αστείο αστείο για τα δεινά του γάμου. Σύντομα θα καταλάβει ότι δε γελάει κανένας και θα συνεχίσει τη δουλειά του.

 

 

 

Μοιάζει με Έρωτα, αλλά… τι είναι?!

Μοιάζει με Έρωτα, αλλά… τι είναι?!

Μας κάνει να καρδιοχτυπούμε και να ιδρώνουμε και μόνο στη σκεψη του αντικείμενου του πόθου μας. Μας βγάζει από τη ρουτίνα μας και γεμίζει την καθημερινότητά μας με ποικίλλα συναισθήματα, πολλές φορές αντίθετα που μας τρελαίνουν. Μας κάνει εμμονικούς και αδιάφορους για ό,τι μέχρι σήμερα μας φαινόταν σημαντικό. Το ονομάζουμε έρωτα. Μοιάζει με έρωτα. Τουλάχιστον έτσι όπως τον έχουμε διαβάσει, τραγουδήσει, δει σε ταινίες…Τι είναι όμως στ’ αλήθεια αυτό το συναίσθημα που πολλές φορές ορίζει τη ζωή μας και μας βγάζει εκτός ελέγχου;

Αιώνες τώρα άνθρωποι μιλούν για τον έρωτα, τον εξυμνούν, τον καταριούνται, τον αποζητούν, τον τραγουδούν, προσπαθούν να τον ερμηνέυσουν… Ποιος μπορεί λοιπόν να πει με σιγουριά τι ειναι ο έρωτας; Ποιος μπορεί να αναλάβει την ευθύνη να μας πει πως δημιουργείται; Είναι το κάρμα μας που ευθύνεται; Είναι οι αύρες δύο ανθρώπων που βρέθηκαν στο σωστό χωροχρόνο; Μήπως φταίνε στοιχεία της προσωπικότητάς μας που μας κατευθύνουν σε συγκεκριμένες αποφάσεις τις οποίες ερμηνεύουμε ως έρωτα; Είναι καθαρή τύχη ή επιστήμη;

Η διαδικασία του Έρωτα

Έρευνες δείχνουν ότι για να καταλάβουμε αν μας αρέσει κάποιος χρειαζόμαστε 90 δευτερόλεπτα έως 4 λεπτά και η απόφασή μας εξαρτάται κατά

  • 55% από τη γλώσσα του σώματος
  • 38% από τον τόνο και την ταχύτητα της φωνής
  • και μοοοόλις 7% από το τι λέει ο άλλος (έτσι εξηγούνται πολλά)

Τώρα θα σας μιλήσω ξεκάθαρα. Δεν θα σας αρέσουν αυτά που θα διαβάσετε, ειδικά αν είστε ερωτευμένοι! Γιατί εδώ μιλάμε ξεκάθαρα για χημικά βαριάς μορφής  και όχι για πεταλουδίτσες που τρύπωσαν στο στομάχι μας! Τρεις φάσεις περνάμε κατά τη διάρκεια του έρωτα :

  • λαγνεία,
  • έλξη και
  • προσκόλληση.

Στο πρώτο στάδιο, τη λαγνεία, ο οργανισμός μας κατακλύζετε από τις κατεξοχήν σεξουαλικές ορμόνες τεστοστερόνη και οιστρογόνα, σε άντρες και γυναίκες αντίστοιχα. Στη δεύτερη φάση της έλξης, βιώνουμε την απίστευτη περίοδο του κεραυνοβόλου έρωτα που συνεπαίρνει τα πάντα στο πέρασμά του και δεν μας αφήνει να σκεφτούμε τίποτα άλλο. Τρεις νευροδιαβοβαστές ευθύνονται για την κατάσταση αυτή  η αδρεναλίνη, η ντοπαμίμη και η σεροτονίνη. Ερωτεύεσαι κεραυνοβόλα λοιπόν και τα επίπεδα της αδρεναλίνης στον οργανισμό σου αυξάνονται με αποτέλεσμα να ιδρώνεις, να αυξάνονται οι καρδιακοί παλμοί και να στεγνώνει το στόμα σου. Η ντοπαμίνη σχετίζεται με το κομμάτι της ευχαρίστησης, έτσι όταν ερωτευόμαστε ανεβαίνουν τα επίπεδά της και νιώθουμε υπέρμετρη ευχαρίστηση και όρεξη να πραγματοποιήσουμε δραστηριότητες, η προσοχή μας είναι εστιασμένη και στην παραμικρή λεπτομέρια του ρομαντικού μας ειδυλλίου και νιωθουμε σαν να έχουμε κάποια πηγή που να μας δίνει ενέργεια! Επίσης νιώθουμε λιγότερο την ανάγκη για ύπνο και φαγητό. Και τέλος η σεροτονίνη. Ο νευροδιαβιβαστης που εξηγεί πλήρως γιατί το αντικείμενο του έρωτά μας δεν φεύγει ούτε δευτερόλεπτο από τη σκέψη μας.

Είναι πολύ κοινό όταν είμαστε ερωτευμένοι να πιστεύουμε ότι ο έρωτάς μας είναι μοναδικός, συγκλονιστικός, ανεπανάληπτος και κανένας άλλος θνητός δεν έχει βιώσει κάτι αντίστοιχο. Αυτή λοιπόν η ρομαντική άποψη είναι εξαιρετικά ωφέλιμη γιατί βοηθάει το ζευγάρι να περάσει στο τρίτο στάδιο, αυτό της προσκόλλησης. Δύο είναι οι ορμόνες που εμπλέκονται στο στάδιο αυτό, η οξυτοκίνη (γνωστή και ώς η ορμόνη της αγάπης) και η βασοπρεσίνη. Η πρώτη είναι μια πολύ ισχυρή ορμόνη που απελευθερώνεται στους ανδρες και τις γυναίκες κατά τη διάρκεια του οργασμού και κάνει τους εμπλεκόμενους να νιώθουν έναν ισχυρό μεταξύ τους δεσμό. Είναι λογικό λοιπόν να σκεφτούμε ότι όσο πιο πολύ κάνει σεξ ένα ζευγάρι τόσο περισσότερο ενισχύεται αυτός ο δεσμός. Επίσης να αναφέρουμε πληροφοριακά ότι η οξυτοκίνη απελευθερώνεται και κατα τη διάρκεια της γέννας και είναι αυτή που ενισχύει το δεσμό μεταξύ μητέρας-βρέφους. Η βασοπρεσίνη, είναι μια ορμόνη που απελευθερώνεται μετά το σεξ. Έχει σημαντική συμβολή σε πολλές λειτουργίες του εγκεφάλου. Ευρήματα έχουν δείξει ότι σχετίζεται με την επιθετικότητα των αρσενικών προς άλλα αρσενικά, όσον αφορά την προστασία του έτερον ήμισυ, και -ω ναι- με φαινόμενα απιστίας στους άνδρες! Συγκεκριμένα, εξετάστηκε το γονίδιο  που κωδικοποιεί τον υποδοχέα της βασοπρεσίνης στον ανθρώπινο εγκέφαλο, σε δείγμα εκατοντάδων ζευγαριών εθελοντών και βρέθηκε ότι μια συγκεκριμένη γονιδιακή παραλλαγή σχετίζεται με την ικανότητα ή ανικανότητα ενός άνδρα να προσκολλάται συναισθηματικά στη σύντροφό του.

Και αν δεν πειστήκατε ακόμη ότι ο έρωτας δεν είναι ενας χοντρούλης φτερωτός θεός με βέλη, αλλά ένα κοκτέιλ χημικών του οργανισμού μας που διασκεδάζουν βλέποντας μας να τρελαινόμαστε δείτε και το παρακάτω. Πριν από μερικά χρόνια ο ψυχολόγος Dr Arthur Arun μαζί με την ερευνητική του ομάδα, παρουσίασαν μια ερευνητική μελέτη η οποία ανέλυε τα αποτελέσματα ενός πειράματος που πραγματοποίησαν. Ενός πειράματος που ισχυριζόταν ότι μπορεί να δημιουργήσει έναν ισχυρό έρωτα μέσα σ’ ένα πειραματικό εργαστήριο! Πιο συγκεκριμένα έφτιαξαν ζευγάρια εντελώς άγνωστων μεταξύ τους ανθρώπων. Ζητήθηκε από κάθε ζευγάρι να μιλήσουν μεταξύ τους για περίπου 1,5 ώρα κάνοντας ερωτήσεις για τη ζωή τους και αποκαλύπτοντας ο ένας στον άλλον πολύ προσωπικές τους πληροφορίες. Μετά τους ζητήθηκε να κοιταχθούν βαθιά στα μάτια για τέσσερα λεπτά χωρίς να μιλάνε. Στο τέλος όλοι οι συμμετέχοντες αποκάλυψαν πως ένιωσαν έλξη για το ταίρι τους στο πείραμα και μάλιστα δύο από τα ζευγάρια αυτά παντρεύτηκαν!

Διαδικασία λοιπόν ο έρωτας και μάλιστα περίπλοκη φίλοι μου! Αυτό το ξέραμε βέβαια, αλλά τώρα μάθαμε και τον πραγματικό λόγο! Ωστόσο αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να τον απολαύσετε με όλη την ευτυχία και το δράμα του και να τον ζήσετε στο έπακρο! Α, και την επόμενη φορά που θα θελήσετε να προσφέρεται στον αγαπημένο σας ή την αγαπημένη σας την καρδιά σας, γίνετε λίγο πιο ρεαλιστές και χαρίστε του… τον εγκέφαλο σας!!

Διάσημοι φανταστικοί χαρακτήρες που αγαπάμε και οι… διαταραχές τους!

Διάσημοι φανταστικοί χαρακτήρες που αγαπάμε και οι… διαταραχές τους!

Είναι διάσημοι, είναι αξιολάτρευτοι, εκνευριστικοί και  έχουν και τις διαταραχές τους! Μας έχουν κάνει να γελάσουμε πολύ, να συγκινηθούμε και να θυμώσουμε και όλα αυτά μπορεί να τα κατάφεραν στο ίδιο επεισόδιο! Μιλάμε για παράξενους χαρακτήρες, εξεζητημένες προσωπικότητες από αμερικάνικες σειρές που αγαπήσαμε και που όσα χρόνια και αν περάσουν δε θα σταματήσουμε να βλέπουμε ξανά και ξανά! Θα μπορούσα να γράψω βιβλίο ολόκληρο αλλά για ευνόητους λόγους κατέληξα σε 5 (με μεγάλο κόπο είναι η αλήθεια) και σας τους παρουσιάζω με την πλήρη γκάμα των συμπτωμάτων τους!
Monica Geller (Friends)
Φυσικά όταν μιλάμε για «προβληματικούς» φανταστικούς χαρακτήρες σειρών, είναι η πρώτη που μας έρχεται στο μυαλό! Είναι το αγαπημένο μας control freak που θέλει να τα έχει όλα υπό έλεγχο. Αρκετά ιδιόρρυθμη προσωπικότητα, μας κερδίζει από τα πρώτα επεισόδια καθώς είναι η «μητέρα» της παρέας και η «κόλλα» που τους διατηρεί όλους ενωμένους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα Ιδεοψυχαναγκαστικής Διαταραχής, έχει έντονες ιδεοληψίες, που σχετίζονται με την ανάγκη για συμμετρία και ακρίβεια (θυμηθείτε το επεισόδιο που συμμάζεψε το σπίτι ο Τσάνλερ και η Μόνικα κατάλαβε ότι δεν ήταν στη σωστή (προηγούμενη και δικής της έμπνευσης θέση!) και καταναγκασμούς όσον αφορά τον έλεγχο, την καθαριότητα, την παρασσυσώρευση.  Έχει έντονα ηγετικά χαρακτηριστικά (θέλωντας να έχει τον απόλυτο έλεγχο, φωνάζει περισσότερο απ’όλους προκειμένου να επιβληθεί), είναι τελειομανής και ανταγωνιστική και πως να μην είναι, έχοντας μεγαλώσει με μία μητέρα υπερκριτική με εμφανή προτίμηση στον αδερφό της Ross! Της αναγνωρίζουμε πάντως ότι χάρη στην ισχυρή της προσωπικότητα, κάνει στοχευμένες κινήσεις, ξέρει τι θέλει απο τη ζωή της, δε συμβιβάζεται (μα χώσρισε τον μεγάλο της έρωτα Richard!) και είναι διατεθημένη να βοηθήσει τους πάντες. Δέχεται με ευχαρίστηση να αναλάβει ακόμα και τις αποφάσεις για την ερωτική ζωή της Rachel, γιατί θεωρεί ότι θα τα πάει καλύτερα από αυτήν (όλοι το θεωρούμε)! Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή λοιπόν για την Μόνικα συνοδευόμενη από θέματα ελέγχου που της δημιουργήθηκαν από μικρή ηλικία χάρη στην αγαπημένη της μητέρα και ίσως από τον αγώνα της με τα παραπάνω κιλά που από πολύ μικρούλα προσπαθούσε να ελέγξει! Απο πολλούς θεωρείται ο πιο ρεαλιστικός χαρακτήρας της σειράς.

Monica Geller, Friends

Dr Gregory House (House MD)
H πολυαγαπημένη μας ιατρική διάνοια, που δε χάνει καμία ευκαιρία να μας δείξει πόσο πικρόχολος, αγενής και αδιάφορος απέναντι στα συναισθήματα των άλλων είναι, αξίζει οπωσδήποτε μια θέση στο top5 των «παράξενων» χαρακτήρων! Ο χαρακτήρας του είναι εμπνευσμένος εν μέρει από τον Sherlock Holmes. Αν το καλοσκεφτείτε θα βρείτε αρκετές ομοιότητες, όπως το πάθος και των δύο να λύνουν υποθέσεις, η εξάρτηση τους σε ψυχοτρόπες ουσίες.. Ακόμη και η σχέση που έχει ο Dr House με τον μοναδικό του φίλο σε όλη τη σειρά Wilson, είναι εφάμιλλη με τη σχέση του Sherlock με τον Dr Watson.
Dr Gregory House, House MD
Ο Gregory είναι ένας πάρα πολύ γοητευτικός χαρακτήρας. Φυσικά. Φαίνεται αυτόνομος, χωρίς να εξαρτάται από τη γνώμη και τη συμπεριφορά των άλλων. Θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο και δε δείχνει κανένα ενδιαφέρον να αναπτύξει κοινωνικές σχέσεις  με κάποιον. Κάποιος θα μπορούσε να τον πει ακόμα και επαναστάτη. Αυτό που ισχύει όμως είναι ότι πάσχει από κατάθλιψη και έχει έντονα trust issues. Πολλά γεγονότα στη διάρκεια της ζωής του συνέβαλαν σε αυτό. Διαπιστώνουμε από νωρίς, ότι τον πατέρα του δεν τον αντέχει και μάλιστα θεωρούσε από πάντα ότι δεν ήταν ο βιολογικός του πατέρας, κάτι που στη διάρκεια αποδεικνύεται σωστό. Άρα η πρώτη γυναίκα που αγάπησε στη ζωή του, η μητέρα του, του είπε ψέματα, τον πρόδωσε.. Πως να μην αναπτύξει λοιπόν από μικρός θέματα εμπιστοσύνης; Σε αυτή την κατάσταση προστίθεται και η σωματική βία που δεχόταν από τον πατέρα του, οπότε αυτό μεγαλώνει την απέχθεια του House προς το πρόσωπό του. Εναντιώνεται στι εμμονές του πατέρα του σχετικά με την τάξη, την πειθαρχία, την ιεραρχία (στρατιωτικός γαρ!) και γίνεται το ακριβώς αντίθετο. Είναι ήδη λοιπόν στριφνός χαρακτήρας και το κερασάκι στην τούρτα έρχεται με  την σχεδόν παράλυση του ποδιού του, που του αφήνει χρόνιο πόνο, ένα μπαστούνι και μόνιμη μιζέρια. Όταν διαγιγνώσκει μόνος του τι παει στραβά με το πόδι του αποφασίζει να κάνει μια υψηλού κινδύνου επέμβαση που μπορεί να του κοστίσει τη ζωή στη χειρότερη αλλα στην καλύτερη θα αποφύγει την αναπηρία. Όμως η τότε γυναίκα του Stacy δε σεβάστηκε την επιθυμία του και αποφάσισε παρα τη θέληση του και ενώ αυτός ήταν σε νάρκωση να του κάνουν μια λιγότερο επικίνδυνη επέμβαση που του άφησε το γνωστό κουσούρι.. Δεύτερη φορά λοιπόν προδωμένος, πώς να εμπιστευθεί ξανά άνθρωπο η διανοιά μας; Πως να κάνει ότι νοιάζεται για κάποιον ή κάτι αφού ό,τι αγαπά τον εξαπατά; Ή τουλάχιστον έτσι το βλέπει αυτός γιατί παρουσιάζει ξεκάθαρα εικόνα κατάθλιπτικού ατόμου. Αρνητική στάση ζωής, αϋπνίες, εθισμός σε ναρκωτικές ουσίες (vicodin) είναι μερικά μόνο σημάδια που το επιβαιβεώνουν. Όλα αυτά λοιπόν σε συνδυασμό με τη μοναδική του ευφυϊα είναι ό,τι χρειάζεται για να τον λατρέψεις!
Dexter Morgan (Dexter)
O αγαπητός μας Dexter είναι η πιο ιδιάζουσα περίπτωση serial killer που έχουμε συναντήσει μέχρι σήμερα στην τηλεόραση. Ο μόνος που τον κοντράρει στα ίσια είναι ο Hannibal (Mads Mikkelsen), αλλά στη λίστα μου χωράει μόνο ένας και έπρεπε να διαλέξω!
Μένοντας ορφανός στην ηλικία των τριών ετών με τον πιο τραγικό τρόπο, μάρτυρας της σφαγής της μητέρας του, ο Dexter υιοθετείτε από μια οικογένεια που προσπαθεί να κατανοήσει την παράξενη ιδιοσυγκρασία του. Ο νέος του πατέρας είναι αστυνομικός και σύντομα καταλαβαίνει ότι κάτι συμβαίνει με το παιδί. Αντιλαμβάνεται λοιπόν τα δολοφονικά του ένστικτα και ότι δεν μπορεί να τα ελέγξει ούτε να τα καταπνίξει, οπότε για να τον βοηθήσει του μαθαίνει πως να τα χρησιμοποιεί με «ηθικό» και «εποικοδομιτικό» τρόπο. Γαλουχημένος με αξίες και με μια ιδιόμορφη αίσθηση δικαιοσύνης ο Dexter αρχίζει να δολοφονεί όποιον δεν συμβαδίζει με αυτές. Αυτοδιορίζεται δικαστής, σκοτώνει τους κακούς και για να γλιτώσει τον κόσμο από αυτούς αλλά και για να καταλαγιάσει τα βίαια ένστικτά του (κυρίως αυτό). Εργάζεται σαν τεχνικός ανάλυσης διασποράς αίματος στα αιματολογικά εργαστήρια της Αστυνομίας του Μαϊάμι ώστε και να βρίσκεται στο αγαπημένο του «αιμοσταγές» περιβάλλον αλλά και για να καλύπτει τα εγκλήματά του με τη βοήθεια της θέσης του και της ειδικότητάς του.
Dexter Morgan gif
Όμως τελικά είναι ή δεν είναι ψυχοπαθής ο Dexter; Πολλά στοιχεία της προσωπικότητάς του μας δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε μ’ ενα άτομο που πάσχει από Αντικοινωνική Διαταραχή Προσωπικότητας (βλ. ψυχοπαθής). Στοιχεία όπως εξαπάτηση των άλλων για προσωπικό όφελος ή ευχαρίστηση, συνεχή ψέματα, έλλειψη ενοχής και μετάνοιας, μηδαμινή ή/και ανεπαρκής φυσιολογική ψυχολογική ένταση και αντίδραση στην καθημερινή ζωή, ανεξέλεγκτο πάθος περί ανάγκης ηδονιστικής ικανοποίησης, διατήρηση επιφανειακών σχέσεων και δυσκολία να δεθεί με κάποιον άλλο. Όλα αυτά ναι τα έχει. Όμως καθώς εξελλίσεται η σειρά τον βλέπουμε να «εξανθρωπίζεται». Τον βλέπουμε να αφοσιώνεται στην θετή του αδερφή Ντέμπρα, να επιδιώκει στη πρώτη σεζόν να δεθεί με τον βιολογικό του αδερφό, να καταφέρνει να αγαπήσει με το δικό του τρόπο τη μελλοντική μητέρα του παιδιού του Ρίτα και τα δύο της παιδιά από τον προηγούμενο της γάμο και τέλος να αναπτύσσει μια σχεδόν φυσιολογική σχέση πατέρα-παιδιού με το γιο του Χάρισον. Μήπως τελικά το «τέρας» Dexter δημιουργήθηκε μετά από την σφαγή που είδαν τα μάτια αυτού του 3χρονου παιδιού και τον εγκλεισμό του για 3 ολοκληρες μέρες μέσα σ’ένα κοντέϊνερ γεμάτο με το αίμα της νεκρής του μητέρας; Μήπως το μετατραυματικό στρες που του δημιουργήθηκε ήταν τόσο σοκαριστικά μεγάλο που όρισε τη ζωή του; Εξάλλου το μετατραυματικό στρες ερμηνέυεται ως μια κατάσταση που προκύπτει όταν βιώνεις (ή είσαι μάρτυρας) απειλητικών για τη ζωή γεγονότων που ξεπερνούν την ικανότητα αντιμετώπισης, συγκλονίζουν το συναισθηματικό σου κόσμο και ορίζουν τη στάση ζωής σου. Φανταστείτε να συμβαίνει ένα τέτοιο γεγονός σ’ενα παιδί που δεν έχει αναπτύξει ακόμα προσωπικότητα και δεν διαθέτει τους απαραίτητους μηχανισμούς για να ξεπεράσει κάτι τέτοιο. Να αναφέρουμε επίσης και την σχεδόν ψυχαναγκαστική του συμπεριφορά όσον αφορά το τελετουργικό που σκοτώνει, προκειμένου να μην αφήσει στοιχεία, αλλά ακόμα και στην καθημερινή του ζωή, πόσο τακτικός και συνεπής είναι με τις συνήθειές του, στοιχεία που είναι αντίθετα με το χαρακτήρα ενός ψυχοπαθούς. Ο χαρακτήρας αυτός λοιπόν, εκτός από τον ηθικό προβληματισμό που μας δημιουργεί, μας διχάζει ακόμα και στη διάγνωσή του! Είναι ψυχοπαθής ή είναι θύμα μετατραυματικού στρες; Πάντα θα αναρωτιέμαι!
Charlie Harper (Two and a Half Men)
Και τώρα ας περάσουμε στον αγαπημένο των αντρών από ηλικίες 12 έως 95 ετών τουλάχιστον. Ίνδαλμα για πολλούς, ο χαρακτήρας του Charlie Sheen μπορεί να συγκριθεί μόνο με αυτόν του Neil Patrick Harris ως Barney Stinson στο επικό How I met your Mother και έχει γίνει πια το όνειρο κάθε άντρα. Προκαλεί στο γυναίκείο κοινό αποστροφή και παράλληλα το σαγηνεύει με τη γοητεία και το χιούμορ του, είναι εξάλλου ένα παιδί που θέλει να περνάει καλά, πως να του κρατήσεις κακία;;
Διωγμένος από το Julliard School όπου φοιτούσε, αποφασίζει να γίνει παραγωγός ταινιών όμως μπλέκεται με συνθέσεις «jingles» για διαφημίσεις, είναι πολύ καλός και πλουτίζει! Εύκολα και όμορφα! Μένει λοιπόν σ΄ένα διόροφο σπίτι μπροστά ακριβώς στην παραλία, οδηγεί πανάκριβα αμάξια, είναι τρελός γυναικάς, εξαιρετικά εθισμένος σε αλκοόλ, τσιγάρα, ναρκωτικά και τζόγο. Κοιμάται όλη μέρα και το βράδυ κάνει πάρτυ. Έχει ως 24ωρη βοηθό του τη Berta, που βασικό της καθήκον είναι όπως φαίνεται να του σώζει τη ζωή, η οποία απειλείται συνεχώς από τις τόσες καταχρήσεις που κάνει. Στο σπίτι λοιπόν, του φορτώνεται ο μικρός του αδερφός Άλαν, ο οποίος είναι το ακριβώς αντίθετο του Charlie, με τον γιο του, και ενώ φαινομενικά φαίνεται να δυσανασχετεί και να τους θεωρεί βάρος, λέγοντας συχνά πυκνά στον Άλαν να του αδειάσει τη γωνιά, ουσιαστικά είναι ο μοναδικός του δεσμός με την πραγματικότητα και φαίνεται να το απολαμβάνει!
Charlie Seen as Charlie Harper, Two and a half men
Ας μιλήσουμε όμως τώρα για τον πραγματικό πρωταγωνιστή της σειράς και υπαίτιο της ψυχοπαθολογίας του αγαπημένου μας Charlie (και όχι μόνο). Την Evelyn Harper! Η Evelyn είναι ένας πραγματικός γονιός-νάρκισσος που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι ο εαυτός της. Θα αναρωτιόταν κάνεις γιατί ένας τέτοιος άνθρωπος να θέλει να αναλάβει την ανατροφή δύο παιδιών, όταν θεωρεί τον εαυτό του βασική προτεραιότητα. Η απάντηση είναι απλή. Μα φυσικά για να δημιουργήσει μια σχέση που δε χρειάζεται να τη χτίσει, μια σχέση που θα έχει τον απόλυτο έλεγχο και θα διέπεται αποκλειστικά από τους δικούς της κανόνες. Αυτά είναι τα κίνητρα ενός νάρκισσου όταν αποφασίζει να γίνει γονιός. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας σχέσης είναι πολύ λυπηρό, γιατί το παιδί που μεγαλώνει με γονέα-νάρκισσο, αντιλαμβάνεται από πολύ νωρίς ότι υπάρχει μόνο για να εξυπηρετεί τις ανάγκες αυτού του γονέα, να δυναμώνει το εγώ του και είναι μια άξια αντανάκλασή του. Τα παιδιά αυτά βιώνουν τρομερό άγχος από την παιδική τους ηλικία και έχουν πολύ ανεπτυγμένα αισθήματα συνεχους αποτυχίας, που στην ενήλικη ζωή μπορεί να εκφραστούν με ντροπή για τον εαυτό τους (Alan) ή θυμό και ανασφάλεια (Charlie). Γιατί ουσιαστικά αυτός είναι ο αγαπημένος μας Charlie. Ένα εξωστρεφές παιδί που ξέρει να περνάει καλά και να διασκεδάζει, αλλά κατά βάθος είναι απόλυτα ανασφαλές άτομο, όπως φαίνεται και από το γεγονός ότι αλλάζει συνεχώς σεξουαλικές συντρόφους, που ψάχνει απεγνωσμένα να αγαπηθεί. Δε διστάζει να σπαταλήσει χρήματα προκειμένου να πάει ταξίδια στο Βέγκας, να αγοράσει ένα καινούριο αμάξι, να τζογάρει, να προσλάβει πόρνες για μια βραδυά και όλα αυτά γιατί;; Γιατι προσπαθεί να υποκαταστήσει την αγάπη που ποτέ δεν πήρε από τη μαμά του! Τι πασέ και τι κρίμα! Παρόλα αυτά τον αγαπάμε!
Sheldon Cooper (Bing Bang Theory)
Τον άφησα για το τέλος γιατί είναι ο αγαπημένος μου! Δεν υπάρχει ούτε μια στιγμή που δε θα δω τη φάτσα του και θα γελάσω! Μια ιδιοφυία που δεν κατέχει καμία κοινωνική δεξιότητα. Άτομο της ρουτίνας, αισθάνεται δυσφορία όταν αυτή διαταρράσεται. Δεν αντιλαμβάνεται τα συναισθήματα των άλλων, ούτε την ειρωνία και τον σαρκασμό.
Φυσικά ήταν θύμα bullying σε όλα του τα σχολικά χρόνια. Άρχισε το κολέγιο στα 11 και πήρε το διδακτορικό του στα 16, οπότε..καταλαβαίνετε! Έχει IQ 187 και ειδητική μνήμη. Kαι όλα αυτά τα ανέφερα για να καταλήξω στον απόλυτο χαρακτήρισμο του ως “geek”! Τίποτα λιγότερο για ένα άτομο που έχει πρόγραμμα φαγητού, πρόγραμμα τουαλέτας και υπογράφει συμφωνητικά με τους φίλους του για να καλύπτεται νομικά σε κάθε περίπτωση! Θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτός είναι και ο αγαπημένος του τρόπος διασκέδασης!
Sheldon Cooper , Big Bang Theory
Και τι δε θα βρούμε αν προσπαθήσουμε να αναλύσουμε την ψυχοπαθολογία του Sheldon! Είναι εκκεντρικός, πεισματάρης, διακατέχεται από σύμπλεγμα ανωτερότητας, πάσχει από μικροβιοφοβία, πτηνοφοβία, εμμονές και ψυχαναγκασμούς. Ανταποκρίνεται 100% στο πρότυπο του πάσχοντα από ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή, αφού έχει εμμονές με τα πάντα. Χαρακτηριστική είναι η εμμονή του με το συγκεκριμένο σημείο που θέλει να κάθεται στον καναπέ και που «παρανοεί» αν κάτσει κάποιος άλλος! Άλλη ιδεοληψία που έχει είναι ότι χτυπάει ΠΑΝΤΑ τρεις φορές πριν μπει στο σπίτι ή στο δωμάτιο κάποιου άλλου, σαν τελετουργία. Στη διάρκεια της σειράς το αιτιολόγησε, λέγοντας ότι όταν ήταν μικρός μπήκε στην κρεβατοκάμαρα των γονιών του και είδε τον πατέρα του να συνουσιάζεται με μια άλλη γυναίκα, γι’αυτό και έκτοτε χτυπάει ώστε να δώσει χρόνο σε αυτόν που είναι στο δωμάτιο να εμφανιστεί καταλλήλως. Αλλά εγώ πιστεύω ότι αντλεί απεριόριστη ευχαρίστηση από το τελετουργικό αυτο (είπαμε geek)! Μέχρι και την τελευταία σεζόν πολλοί πιστεύαμε ότι είναι ασέξουαλ, αλλά εν τέλει υποχώρησε και συνουσιάστηκε με την επι πέντε χρόνια κοπέλα του, αλλά όπως φαίνεται το έκανε για να ευχαριστήσει αυτήν, σαν ένα αναπάντεχο δώρο γεννεθλίων και μια πράξη που έπρεπε να πραγματοποιηθεί. Και ενώ αρχικά τον βλέπουμε να μην ενδιαφέρεται ούτε λίγο για τα συναισθήματα των άλλων αυτό σταδιακά αλλάζει γιατί έχοντας γύρω του ανθρώπους που του δείχνουν ότι τον ανέχονται όπως και να χει γιατί τον αγαπάνε, αφήνεται στο να εκπαιδευτεί κοινωνικά και γίνει λίγο πιο «ανθρώπινος». Μεγάλο επίτευγμα αν σκεφτείς ότι οι φίλοι του κάποιες φορές πιστεύουν ότι είναι ρομπότ! Ο Sheldon πληρεί επίσης αρκετά από τα χαρακτηριστικά ατόμου με σύνδρομο Asperger. Το κοινωνικό και επικοινωνιακό του έλλειμα παρόλο που μειώνεται σταδιακά υπάρχει σε μεγάλο βαθμό, και σε συνδυασμό με την αδιαφορία του για τα διάφορα ερεθίσματα του περιβάλλοντος μας δίνει τη δυνατότητα να συμπεράνουμε κάτι τέτοιο. Την εικόνα ατόμου με με σύνδρομο Asperger, συμπληρώνει το εξεζητημένο λεξιλόγιο σε μικρή ηλικία, η τάση του να χρησιμοποιεί τη γλώσσα κυριολεκτικά και η εξαιρετική οπτική και ακουστική του αντίληψη.
Πώς να βελτιώσετε τη διατροφή του παιδιού σας!

Πώς να βελτιώσετε τη διατροφή του παιδιού σας!

Πόσο σημαντική είναι τελικά η διατροφή στην παιδική ηλικία; Ένα θέμα τόσο τετριμμένο που όμως πρέπει να συνεχώς να επανεξετάζουμε και να επαναπροσδιορίζουμε ειδικά όταν έχουμε την ευθύνη την ανατροφής ενός παιδιού.

Όλοι μας προσπαθούμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο για τα παιδιά μας. Σε μία κοινωνία που ο ρυθμός ζωής είναι τόσο γρήγορος και οι απαιτήσεις τόσες πολλές, αναγκαζόμαστε να βάζουμε προτεραιότητες, και συνήθως το φαγητό δεν είναι ανάμεσα σε αυτές. Λόγω χρόνου ή λόγω κούρασης το αμελούμε γιατί είναι ένα πρόβλημα που λύνεται μ’ ένα τηλεφώνημα στην κοντινή πιτσαρία. Τι αντίκτυπο έχει όμως αυτό στα παιδιά;

Παιδί και Διατροφή

Αρχικά να ξεκαθαρίσουμε, αν και μπορεί ο οποιοσδήποτε να το σκεφτεί, ότι υπάρχουν σταδιακές αλλαγές στις διατροφικές προτιμήσεις των παιδιών τις τελευταίες δεκαετίες. Από τι διαμορφώνονται οι προτιμήσεις τους; Θα σκεφτόταν κανείς ότι η γεύση είναι αυτή που παίζει τον καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του φαγητού των παιδιών (και των ενηλίκων…). Θα κάνει όμως λάθος γιατί είναι μεν ένας παράγοντας, αλλά όχι ο βασικός. Οι παράγοντες που καθορίζουν την επιλογή της τροφής είναι :

 

  1. το τι προσφέρει η αγορά
  2. το τι διαφημίζει η τηλεόραση
  3. οι τροφές που διατίθενται στο σχολικό & οικογενειακό περιβάλλον
  4. οι διατροφικές συνήθειες και στάσεις των οικείων τους προσώπων

 

Τελικά διαπιστώνουμε ότι η τελική επιλογή των παιδιών στο κομμάτι της διατροφής είναι ένα κράμα εξωτερικών χαρακτηριστικών της τροφής, του  κοινωνικού ρόλου και της ικανοποίησης ψυχολογικών αναγκών, όπως το να κάνουν ό,τι και οι συνομήλικοί τους, να συμμετέχουν στην κοινή δράση κλπ..

Διατροφή και Υγεία

Φυσικά κανένας γονιός δεν μπορεί να ελέγξει τι κάνει το παιδί του σε όλη τη διάρκεια της ημέρας και δεν θα ήταν και σωστό.. Ιδιωτικότητα και για τα παιδιά αγαπητοι γονείς! Όμως όσον αφορά τη διατροφή είναι αποδεδειγμένο ότι οι διατροφικές συνήθειες που εγκαθίστανται νωρίς στη ζωή του ανθρώπου είναι δύσκολο ακόμη και αδύνατο να τροποποιηθούν στη μετέπειτα ζωή του. Και μιας και αναφέρθηκαμε στη μετέπειτα ζωή του τέκνου σας, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζετε ότι οι ανθυγειινές διατροφικές συνήθειες στην παιδική ηλικία συνδέονται άρρηκτα με την εμφάνιση ασθενειών στην ενήλικη ζωή του ατόμου. Για να είμαστε συγκεκριμένοι, μιλάμε για ασθένειες όπως :

 

  • παχυσαρκία
  • καρδιοπάθεια, καρδιαγγειακά νοσήματα & καρδιακή προσβολή
  • υπέρταση
  • οστεοπόρωση
  • ορισμένες μορφές καρκίνου

 

Τι μπορείτε να κάνετε λοιπόν για να βοηθήσετε όσο γίνεται στη σωστή ανάπτυξη αλλά και τη  μελλοντική υγεία των παιδιών;

  1. Το ιδανικό θα ήταν να διδάσκονται μαθήματα διατροφικής αγωγής στο σχολείο, όμως από τη στιγμή που υπάρχει αυτό το κενό, πρέπει να αναλάβετε (και) χρέη δασκάλου! Υπάρχουν τέτοιες δράσεις που οργανώνονται σε δήμους, βιβλιοθήκες κλπ, αφορούν τη διατροφή και απευθύνονται σε παιδάκια. Ψάχτείτε λίγο. Δώστε στο παιδί σας ερεθίσματα. Φροντίστε να πάει με την παρέα του, συνοδέψτε και τους φίλους του! Είναι σημαντικός ο περίγυρός του είπαμε…
  2. Ιδιαίτερα θα βοηθήσει το να μυήσετε το παιδί σας στη διαδικασία του μαγειρέματος. Κάντε το σαν παιχίδι, πάρτε το μαζί σας στου σούπερ μάρκετ, μετά αφήστε το να σας βοηθήσει στην κουζίνα, ώστε να έρθει σε επαφή με το φαγητό. Έτσι θα νιώθει ότι είναι και δικό του δημιούργημα και θα το φάει με μεγαλύτερη χαρά! Ακόμα καλύτερα αν του το παρουσιάσετε διακοσμημένο με διασκεδαστικούς ευφάνταστους τρόπους! Διασκεδαστική παρουσίαση Φρούτων
  3. Το πιο σημαντικό όμως είναι να δώσετε εσείς οι ίδιοι το παράδειγμα στα παιδιά σας. Είστε τα πρότυπα του, αυτό που κάνουν είναι να σας μιμούνται! Αν σας δουν να τρώτε το βράδυ κάτι υγειινό, μια ομελέτα, μια σαλατα, θα κάνουν και αυτά το ίδιο. Αν σας δουν να τρώτε πίτσα μπρόστα στην τηλεόραση θα κάνουν επίσης το ίδιο! Φροντίστε να έχουν ποικιλία στη διατροφή τους, και μάθετέ τα να είναι εγκρατή και ισορροπημένα. Όχι μόνο στο κομμάτι της διατροφής αλλά στην κάθε πτυχή της προσωπικότητάς τους.

Μη γίνετε λοιπόν οι γονείς που λένε «Ελα μωρέ ας φάει όσες σοκολάτες και γαριδάκια θέλει. Και μεις έτσι μεγαλώσαμε, πάθαμε τίποτα;» Στην ερώτηση αυτή δεν υπάρχει απάντηση γιατί τα αποτελέσματα βρίσκονται σε εξέλιξη! Τα θεμέλια της μελλοντικής υγείας των παιδιών σας τα βάζετε εσείς. Και μην ξεχνάτε ότι τα παιδιά είναι πλαστελίνη στα χέρια σας! Την πλάθετε και δημιουργείτε αριστουργήματα!

Happy vegetables!

 

Λάμψε όπως η πρώτη ανοιξιάτικη Ηλιαχτίδα!

Λάμψε όπως η πρώτη ανοιξιάτικη Ηλιαχτίδα!

Τώρα μάλιστα! Σήμερα θυμήθηκα γιατί δεν έχω ακόμη σηκωθεί να φύγω τρέχοντας από την Ελλάδα. Φως, περισσότερο φως!

Ζούμε λοιπόν στη χώρα, που όλο το χειμώνα καταριόμαστε. Μόλις όμως βγει η πρώτη υποψία ακτίνας ηλίου, εκθειάζουμε και ευχαριστούμε τον καλό Θεούλη, που μας επέτρεψε να διαμένουμε. Βγαίνει ο Ήλιος λοιπόν και όλα αλλάζουν. Τι συμβαίνει όμως πραγματικά; Μας επηρεάζει τόσο πολύ στ’ αλήθεια η αλλαγή της θερμοκρασίας όσο θέλουμε να πιστεύουμε; Ιδού τα γεγονότα.

 

Τα οφέλη του ήλιου είναι πολλά. Κάποια από αυτά είναι τα εξής :
    • Μας παρέχει την υπερπολύτιμη βιταμίνη D
    • Αυξάνει τα επίπεδα της σεροτονίνης, η οποία ανεβάζει τα ποσοστά των ενδορφινών και έτσι νιώθουμε περισσότερη χαρά και ευεξία
    • Η θερμότητα ανακουφίζει το πονεμένο σώμα μας
    • Το καλοκαίρι συλλαμβάνονται περισσότερα μωρά, γιατί η ηλιακή ακτινοβολία ενισχύει τη γυναικεία γονιμότητα και αυξάνει τα επίπεδα τεστοστερόνης στους άντρες
    • Ενισχύεται το ανοσοποιητικό σύστημα γιατί παράγονται περισσότερα λευκά αιμοσφαίρια
    • Η απώλεια βάρους είναι πιο εύκολη, λόγω της παραγωγής της σεροτονίνης, που καταστέλλει την υπερβολική όρεξη. (εκτός αν βρίσκεσαι 2 bullets πιο πάνω)
    • Βοηθάει στη μνήμη και τα προβλήματα προσανατολισμού
(Όλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση ότι δεν κάνουμε κακή χρήση και προστατεύουμε το δέρμα μας.)

Ευρήματα πολλών διαφορετικών ερευνών συμφωνούν στο γεγονός, ότι ο ευχάριστος καιρός, που αν δεν είσαι Σκανδιναβός, προϋποθέτει ηλιοφάνεια, βελτιώνει τη διάθεση και τη γνωστική λειτουργία. Αυτό συμβαίνει περισσότερο την άνοιξη, κυρίως λόγω του γεγονότος ότι περνάμε περισσότερο χρόνο εκτός σπιτιού και επιπλέον επειδή έχουμε περάσει έναν ολόκληρο χειμώνα, που έχουμε στερηθεί τον ήλιο. Flowers blossom

Αν όμως θέλουμε να είμαστε ρεαλιστές, πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας και τα αποτελέσματα άλλων ερευνών, που δείχνουν ότι η επίδραση αυτή δεν είναι τόσο μεγάλη όσο θέλουμε να πιστεύουμε ή τουλάχιστον δεν είναι ο Ήλιος ο καταλυτικός παράγοντας που μόλις βγει, μια αίσθηση ανείπωτης χαράς θα κατακλύσει την ύπαρξή μας. Συγκεκριμένα πολύ πρόσφατες μελέτες απέδειξαν ότι η επίδραση του καιρού μπορεί να συντελέσει πολύ περισσότερο στη δημιουργία αρνητικών συναισθημάτων και αρνητικής διάθεσης καιλιγότερο στο να μας “φτιάξει” τη διάθεση.

Αν λοιπόν είσαι στα πρόθυρα της κατάρρευσης και έχεις σημάδια ψυχολογικής εξάντλησης, ακόμη και κατάθλιψης, μην αρχίσεις να νιώθεις ακόμη πιο άσχημα σκεπτόμενος ότι “μπήκε η άνοιξη, βγήκε ο ήλιος, πετάνε οι μελισσούλες και αφού όλοι μου λένε πόσο όμορφα είναι εγώ γιατί δε νιώθω καλά;” Μπορείς να νιώσεις καλύτερα, αν σκεφτείς ότι μελέτες που ασχολήθηκαν με την “εποχικότητα” της αυτοκτονίας, με δείγμα και από το Βόρειο και από το Νότιο ημισφαίριο, έχουν δείξει ότι υπάρχει ένα καθολικό μοτίβο, που δείχνει ότι οι αυτοκτονίες αυξάνονται την άνοιξη και στην αρχή του καλοκαιριού και μειώνονται κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και των χειμερινών μηνών. (Αν όντως ένιωσες καλύτερα, υπάρχει θέμα).

Συνοψίζοντας λοιπόν βλέπουμε ότι ο Ήλιος είναι ένας καλός γιατρός, που μας βοηθάει να νιώθουμε καλύτερα. Η άνοιξη είναι υπέροχη γιατί μας δίνει τη δυνατότητα, να βγούμε έξω, να κάνουμε δραστηριότητες, που το χειμώνα δε μπορούσαμε. Όλα αυτά όμως μπορούμε να τα βιώσουμε υπό προϋποθέσεις. Κοιτάζοντας ψηλά στον ουρανό και βλέποντας  τον Ήλιο, σκεφτόμαστε πόσο μακρινός και φωτοβόλος είναι. Η ηλικία του δεν έχει σημασία, γιατί ποτέ δε θα σταματήσει να λάμπει.. Έτσι και οι άνθρωποι.  Όλοι γεννιόμαστε με το δικό μας Φως και όλοι μας έχουμε τη δυνατότητα να λάμπουμε.Περιστασιακά σύννεφα, μας μπλοκάρουν κάποιες φορές και νομίζουμε ότι δε θα ξαναλάμψουμε ποτέ. Όμως αυτό δεν είναι αλήθεια.

Μην επιτρέψετε σε κανένα περιστασιακό σύννεφο να σας πάρει την ικανότητα να είστε ευτυχισμένοι.
Seasonal Melancholy

Ανακαλύψτε τον Ήλιο μέσα σας και θα μπορέσετε να απολαύσετε κάθε αλλαγή γιατί δεν θα χρειάζεται να εξαρτάστε από κανέναν για να σας κάνει ευτυχισμένους. Και αν σ΄αυτό το σημείο αναρωτιέστε, πώς από το ερώτημα του αν η άνοιξη και ο ήλιος μας προκαλούν ευδαιμονία καταλήξαμε στο ότι πρέπει να ψάξουμε να βρούμε την εσωτερική μας ισορροπία και γαλήνη, μην απορείτε, γιατί είναι δύο θέματα αλληλοσυνδεόμενα. Αν δεν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου, όσο ήλιο και να έχει, και να εξαλειφθεί για πάντα το φθινόπωρο και ο χειμώνας, δεν μπορείς να απολαύσεις τίποτα. Μπορείς να επωφεληθείς τα σωματικά οφέλη του ήλιου, αλλά όχι τα συναισθηματικά.

Γι΄αυτό… αναθεώρησε και λάμψε!
Φως, περισσότερο φως!

ΛΑΖΑΡΙΔΟΥ ΣΟΦΙΑ

Ψυχολόγος

MSc Κλινική και Κοινοτική Ψυχολογία

Page 1 of 212